زمان تقریبی مطالعه: 2 دقیقه
 

محمد بن یعقوب نیشابوری





محمد بن یعقوب نیشابوری (متوفای ۳۴۶ق)، از پیشوایان حدیث در قرن چهارم هجری قمری در خراسان بود.


۱ - معرفی اجمالی



ابوالعباس، محمد بن یعقوب بن معقل بن سنان بن عبدالله نیشابوری، با امویان پیمان ولاء داشت و به اصمّ معروف است. به مکّه، مصر، شام و بغداد سفر کرد و حدیث آموخت و آن‌گاه به خراسان بازگشت و به ناشنوایی دچار و از این‌رو، به اصمّ معروف شد. وی در روزگار خود، پیشوای حدیث در خراسان بود و ریاست آن به او رسید و از حق الزحمه خود برای استنساخ کتاب‌ها، امرار معاش می‌کرد. دانشجویان زیادی، از‌ اندلس و فارس، برای فراگیری حدیث، نزد او آمدند.

۲ - پانویس


 
۱. ↑ ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایة و النهایه، ج۱۱، ص۲۳۲.    
۲. ↑ ابن تغری بردی، یوسف بن تغری بردی، النجوم الزاهره، ج۳، ص۳۱۷.    
۳. ↑ ابن عماد حنبلی، عبدالحی بن احمد، شذرات الذهب، ج۴، ص۲۴۵.    
۴. ↑ ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۲، ص۷۴.    
۵. ↑ زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۱۴۵.    
۶. ↑ ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم، ج۱۴، ص۱۱۲.    
۷. ↑ ابن اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، ج۸، ص۵۲۰.    


۳ - منبع



عبدالسلام ترمانینی، رویدادهای تاریخ اسلام، ترجمه پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، ج۲، ص۲۵۵.






آخرین نظرات
کلیه حقوق این تارنما متعلق به فرا دانشنامه ویکی بین است.